Main Menu

ciekawe linki:
//
Zatrucie przewlekłe PDF Print E-mail
Written by Administrator   
Wednesday, 30 June 2010 12:12

Zatrucie przewlekłe cechuje zmienność usposobienia, drażliwość, apatia, zaburzenia trawienia w postaci ślinotoku, wymiotów i biegunki, wysypka skórna i obrzęk błon śluzowych oraz charakterystyczny przerost dziąseł, który czasami wymaga interwencji chirurgicznej, czasami ustępuje pod działaniem kortykosterydów. W zatruciu przewlekłym często pojawia się megaloblastyczna anemia. Imidy niektórych kwasów dwukarboksylowych wywierają działanie prze-ciwdrgawkowe podobne jak arylowe pochodne kwasu barbiturowego. Strukturalnie są one zbliżone do hydantoin. Milontyna (Phensuximide, Succitimal) jest imidem kwasu alfa-fenylo-N-metylobursztynowego. Rozpuszczalny w wodzie, wchłania się szybko z przewodu pokarmowego. Nie działa drażniąco miejscowo i rzadko wywołuje alergię. Ma właściwości ogólnie uspokajające, ale nie działa nasennie. Milontyna ma działanie przeciwdrgawkowe, ale nie ma żadnego wpływu na napady wielkiej choroby, działa natomiast na petit mai. Jest lekiem toksycznym, mianowicie nefrotoksycznym, wywołującym poważne objawy uboczne u ponad 40% leczonych. Celontyna (Methsuximide, Mesuximi-de) jest imidem kwasu alfa-fenylometylo-N-metylobursztynowego, ma właściwości fizyczne milontyny wywiera działanie przeciwpadaczkowe w petit mai i w padaczce psychomotorycznej, zwłaszcza u dzieci. Jest wprawdzie mniej toksyczna od milontyny, ale często daje objawy niezborności ruchowej, osłabienia, powoduje wysypkę rumieniową i wymioty. Zarontyna (Ethosuximide, Emeside) jest imidem kwasu alfa-metyloetylo-bursztynowego. Najmniej toksyczny z imidów bursztynowych, działa na małe napady, nie działa ani na napady wielkie, ani na padaczkę psychomotoryczną. Objawy uboczne występują u około 20% leczonych pod postacią nudności, gniecenia w okolicy żołądka, uczucia znużenia i bólu głowy. Zastosowanie. Milontyna była stosowana w petit mai w dawkach 0,3— 0,5 g pro dosi i 1—1,5 g pro die doustnie. Ze względu na zbyt częste poważne objawy uboczne, występujące po tych dawkach, imid ten jest zarzucany i niewątpliwie zniknie z lecznictwa. Celontyna używana jest doustnie głównie w padaczce psychomotorycznej w dawkach 0,3 g pro dosi i 0,9—1,5 g pro die, rzadziej w padaczce petit mai w dawce 0,1—0,3 g pro dosi i 0,9—1,2 g pro die. Zarontyna stosowana jest również doustnie wyłącznie w petit mai w dawce 0,5 g pro dosi, 1—2 g pro die. Wydalanie. Żaden z imidów kwasu bursztynowego nie kumuluje się. Rozpadają się one w organizmie prawie całkowicie, pierścień imidowy pęka, a produkty jego rozpadu wydalane są z moczem. Przeciwwskazania. Dla milontyny absolutnym przeciwwskazaniem są najmniejsze nawet schorzenia nerek. Zresztą zgodnie z obecnym stanem wiedzy milontyna jest przeciwwskazana w lecznictwie ludzkim. Dla celontyny i za-rontyny przeciwwskazaniem jest wielka choroba, dla zarontyny dodatkowo padaczka psychomotoryczna. Zatrucie. Najcięższe jest zatrucie milontyna, która — oprócz bólu brzucha, nudności, wymiotów oraz znacznej niezborności ruchowej — wywołuje poważne zmiany w kłębuszkach i kanalikach nerkowych. W zatruciu celontyna i zarontyna, które z reguły występuje jako zatrucie podostre, pojawiają się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, nudności, ból głowy, osłabienie i znużenie, w zatruciu celontyna — niezborność ruchowa. Rzadkim objawem jest granulocytopenia. Leczenie zatrucia. Najczęściej wystarczającym zabiegiem jest zmniejszenie dawki, w bardziej uporczywych objawach leczenie należy na pewien czas przerwać i rozpocząć je po około 5 dniach od 2 poprzednich dawek. Środki tej grupy są historycznie wcześniejsze od pochodnych kwasu bursztynowego, z którymi łączy je pewne podobieństwo chemiczne, zakres wskazań klinicznych i pewne właściwości farmakologiczne. Najbliżej spokrewnione są oksazolidynodiony z najbardziej toksycznym przedstawicielem imidów, z milontyna. Zarówno milontyna, jak oksazolidynodiony nie są zbyt toksyczne po jednorazowej dawce i dlatego przez długi czas uważane były za środki nietoksyczne. Dopiero długotrwałe ich stosowanie na obszernym materiale ludzkim wykazało ich przewlekłą toksyczność. Zsyntetyzowano dość liczne pochodne oksazolidynodionu, różniące się od siebie bardzo znacznie, ale w próbach klinicznych znalazły się tylko najmniej toksyczne. Związki te dobrze rozpuszczają się w wodzie i szybko resorbują się z przewodu pokarmowego, na który działają miejscowo drażniąco. Ich ośrodkowe działanie ma być skierowane na thalamus albo na drogi łączące korę mózgową bezpośrednio z układem siatkowatym; nie działają wprost na korę mózgową. Przywracają dość prędko do normy nieprawidłowy zapis EEG. Nie hamują napadów grand mai, nie działają nasennie, mają słaby wpływ przeciwbólowy.   Przy   przewlekłym   stosowaniu — a tak właśnie używane są te leki — wywołują one już w dawki leczniczych u ponad 25% leczonych burzenia widzenia w postaci światłowstrętu i niedowidzenia zmierzchowego, w znacznym odsetku przypadki spotykana   jest   granulocytopenia  i agranulocytoza,  niedokrwistość  ap] tyczna oraz uszkodzenie nerek. Ja dzienna dawka przekracza 1 g, z reguły zjawia się ogólne osłabienie, znużę i niezborność ruchów. Tridion (Tridione, Trimethadii 3,5,5-trimethyloxazolidino-2,4-dionun jest trójmetylopochodną oksazolidydionu.

 
//
Joomla Templates: from JoomlaShack.com